به گزارش پایگاه خبری خبرآنی، قانون جدید فوتبال با هدف جلوگیری از اتلاف وقت حالا به موضوعی بحث‌برانگیز تبدیل شده است؛ قانونی که قرار بود مانع تمارض و توقف‌های غیرضروری شود اما در برخی صحنه‌ها بازیکنانی را که واقعاً مصدوم شده‌اند، در موقعیتی ناعادلانه قرار می‌دهد. نمونه‌ای از این اتفاق در دیدار پاری‌سن‌ژرمن و بارسلونا رخ داد؛ جایی که ویلیان پاچو پس از دریافت ضربه‌ای به سر مجبور شد برای مدتی از زمین خارج بماند و تیمش در غیاب او با خطری جدی روبرو شد.
وقتی بازیکن مصدوم از زمین دور می‌ماند
در یکی از صحنه‌های دیدار پاری‌سن‌ژرمن و بارسلونا، ویلیان پاچو، مدافع اکوادوری تیم فرانسوی برای دفع توپ وارد عمل شد اما در جریان این برخورد ضربه خطرناکی از پای فرمین لوپس به سرش وارد شد. پزشکان پاری‌سن‌ژرمن به وضعیت او رسیدگی کردند و پس از انجام اقدامات اولیه، پاچو طبق مقررات جدید ناچار شد زمین بازی را ترک کند و دست‌کم یک دقیقه بیرون از زمین بماند.
این اتفاق در شرایطی رخ داد که بارسلونا در غیاب مدافع پاریسی‌ها، حمله‌ای را از همان منطقه ترتیب داد و تا آستانه گلزنی پیش رفت. به این ترتیب، تیمی که بازیکنش در جریان یک برخورد فوتبالی آسیب دیده بود، برای مدتی از حضور او محروم شد؛ موضوعی که پرسش‌های جدی درباره منطق اجرای این قانون ایجاد می‌کند.
چرا پاچو پس از دریافت ضربه‌ای که نیازمند رسیدگی پزشکی بود، باید از ادامه بازی محروم می‌شد؟ آیا هدف قانون جدید، تنبیه بازیکنی است که به دلیل مصدومیت به کمک پزشکان نیاز پیدا می‌کند؟
مقررات چه می‌گوید؟
برای درک بهتر موضوع، باید به مقررات شورای بین‌المللی فوتبال (IFAB)، نهاد مسئول تدوین قوانین بازی مراجعه کرد. مطابق مفاد مورد اشاره در این مقررات، بازیکن غیر دروازه‌بان در شرایطی که بازی به دلیل مصدومیت یا احتمال مصدومیت او متوقف شده باشد، باید برای یک دقیقه از زمین خارج بماند.
البته برای این قانون استثناهایی در نظر گرفته شده است. برای مثال، اگر بازیکنی که باعث مصدومیت حریف شده با کارت زرد جریمه شود، الزام به انتظار یک دقیقه‌ای ممکن است اعمال نشود. همچنین مصدومیت‌های جدی به ویژه آسیب‌های ناحیه سر در میان موارد استثنا قرار دارند.
با این حال، همین دسته‌بندی محل انتقاد است. اگر مصدومیت آن‌قدر شدید باشد که در زمره آسیب‌های جدی به خصوص ضربه به سر قرار بگیرد، بازیکن ممکن است اساساً نتواند بلافاصله به بازی بازگردد. در مقابل، اگر آسیب‌دیدگی واقعی باشد اما در چارچوب استثناهای تعریف شده قرار نگیرد، بازیکن همچنان باید یک دقیقه بیرون از زمین بماند؛ وضعیتی که پاچو با آن مواجه شد.
در نتیجه، پرسش اصلی این است که چگونه می‌توان میان مصدومیتی که احتمال اتلاف وقت در آن وجود دارد و آسیبی که در جریان یک برخورد طبیعی و جدی فوتبالی رخ می‌دهد، تمایز قائل شد؛ بدون آنکه بازیکن آسیب‌دیده یا تیم او متحمل پیامد ناخواسته‌ای شود.
هدف درست، اجرای بحث‌برانگیز
هدف اولیه IFAB از تدوین چنین مقرراتی قابل درک است. در فوتبال بارها دیده شده که بازیکنان در دقایق حساس مسابقه روی زمین می‌افتند و با درخواست کمک پزشکی، جریان بازی را متوقف می‌کنند؛ توقف‌هایی که گاهی با هدف کاهش سرعت مسابقه، از بین بردن ریتم حریف یا فراهم کردن فرصتی برای استراحت هم‌تیمی‌ها انجام می‌شود.
مقابله با این رفتارها می‌تواند به افزایش زمان مفید بازی و کاهش وقفه‌های غیرضروری کمک کند. با این حال، اجرای یک قانون ضد اتلاف وقت نباید به شکلی باشد که بازیکن واقعاً مصدوم نیز بهای آن را بپردازد. تفاوت میان تمارض و آسیب‌دیدگی واقعی، مسئله‌ای اساسی است که نمی‌توان با یک راهکار یکسان در همه موقعیت‌ها از کنار آن گذشت.
منتقدان این مقررات معتقدند نتیجه چنین رویکردی ممکن است درست برخلاف هدف اولیه باشد: بازیکنی که در یک برخورد قانونی یا در جریان تلاش برای تصاحب توپ آسیب می‌بیند، نه تنها با مشکل جسمانی مواجه می‌شود، بلکه تیمش را نیز برای مدتی در شرایط نامساعد قرار می‌دهد. این وضعیت می‌تواند زمینه‌ساز اعتراض بازیکنان، مربیان و هواداران شود.
تصور کنید فردی در یک مکان عمومی مورد ضرب‌وشتم قرار بگیرد اما در نهایت این او باشد که مجبور به ترک محل شود. چنین وضعیتی در نگاه نخست ناعادلانه به نظر می‌رسد؛ انتقادی که مخالفان قانون جدید برای توضیح مشکل آن به کار می‌برند.
ضرورت بازنگری در قانون
اصل مقابله با اتلاف وقت در فوتبال قابل دفاع است اما هر مقرراتی باید به‌گونه‌ای طراحی شود که میان جلوگیری از سوءاستفاده و حمایت از بازیکنان مصدوم تعادل برقرار کند. اگر قانون در عمل باعث شود بازیکنی که واقعاً آسیب دیده، به دلیل نیاز به دریافت کمک پزشکی از جریان مسابقه کنار گذاشته شود، بازنگری در جزئیات آن ضروری به نظر می‌رسد.
IFAB می‌تواند با روشن‌تر کردن شرایط اجرای قانون و تعریف دقیق‌تر استثناها، از بروز چنین موقعیت‌هایی جلوگیری کند. در غیر این صورت، مقرراتی که با هدف افزایش زمان مفید بازی وضع شده‌اند، ممکن است به منبع تازه‌ای برای جنجال و اختلاف تبدیل شوند.
فوتبال برای مقابله با اتلاف وقت به قوانین روشن و قابل اجرا نیاز دارد؛ قوانینی که در کنار حفظ ریتم مسابقه، حق بازیکنان برای دریافت رسیدگی پزشکی را نیز نادیده نگیرند. هدف نباید صرفاً سریع‌تر شدن بازی باشد، بلکه باید اجرای عادلانه مقررات برای همه تیم‌ها و بازیکنان را تضمین کند.
انتهای پیام/
