به گزارش پایگاه خبری خبرآنی، تیم‌های برتر والیبال اروپا بیش از پیش با مربیان ایتالیایی هدایت می‌شوند. همان‌طور که در هفته‌های اخیر در رقابت‌های قهرمانی اروپا در بخش زنان شاهد بودیم، در تورنمنت مردان که شنبه آینده در میلان به پایان می‌رسد نیز 6 مربی ایتالیایی همچنان برای رساندن تیم‌های خود به جمع 16 تیم مرحله حذفی و رقابت برای عنوان قهرمانی اروپا تلاش می‌کنند.
همانند اتفاقی که در رقابت‌های زنان رخ داد و دانیله سانتارلی با تیم ملی ترکیه در استانبول به مدال طلا رسید و در فینال ایتالیا را شکست داد، این احتمال نیز وجود دارد که یکی از مربیان ایتالیایی بتواند تیم ملی تحت هدایت خود را به قهرمانی اروپا برساند.
در میان مدعیان، علاوه بر فردیناندو دِجورجی، سرمربی تیم ملی ایتالیا، آندره‌آ جیانی، یکی از بزرگان «نسل پدیده‌ها» قرار دارد که هدایت تیم ملی فرانسه را بر عهده دارد و پیش از این با این تیم به مدال طلای المپیک رسیده است. جان‌لورنزو بلنجینی، سرمربی پیشین ایتالیا که در المپیک 2016 ریو همراه با جیانلی و هم‌تیمی‌هایش به مدال نقره رسید، دیگر مربی ایتالیایی حاضر در این رقابت‌هاست که هدایت بلغارستان را عهده دارد.
امانوئله زانینی نیز با تیم ملی بلژیک یکی از گروه‌های مرحله نخست یورو را فتح کرد. فابیو سولی هدایت اسلوونی را بر عهده دارد؛ تیمی که یکی از باثبات‌ترین قدرت‌های والیبال جهان در بالاترین سطح بین‌المللی است و همواره در مراحل پایانی تورنمنت‌های بزرگ حضور دارد. ماسیمو بوتی نیز سرمربی تیم ملی بازسازی‌شده آلمان است و پیش از این توانایی خود را در ارائه والیبال باکیفیت به نمایش گذاشته است.
بسیاری در تلاش هستند این پدیده و تعداد بالای مربیانی را که توانایی شکل دادن و هدایت برخی از مهم‌ترین تیم‌های جهان را دارند، تحلیل و درک کنند. شاید پاسخ را باید در گذشته‌ای دور جست‌وجو کرد؛ زمانی که والیبال در ایتالیا در سطح ملی ورزشی درجه‌دو محسوب می‌شد و در عین حال، این کشور در عرصه اروپا و جهان به‌تدریج در حال توسعه و پیشرفت بود.
والیبال ایتالیا اغلب به‌دلیل قهرمانان بزرگی که بیش از 30 سال است در بالاترین سطح حضور دارند، به‌عنوان یک الگو مطرح می‌شود، اما کمتر کسی می‌پرسد چرا این مکتب توانسته تکنیک، تاکتیک و آمادگی را در سراسر جهان آموزش دهد و به نمایش بگذارد.
والیبال ایتالیا با همکاری و الگوبرداری از استادان بزرگ اروپای شرقی، از جمله مربیان لهستانی، بلغاری و روس و همچنین والیبال آسیا که بسیاری از بازیکنان و مربیانش در لیگ‌های ایتالیا فعالیت می‌کردند، رشد کرد.
آموزه‌های فنی این مربیان با توانایی منحصربه‌فرد ایتالیایی‌ها در پیدا کردن راه‌هایی برای پیشرفت در سایر زمینه‌ها ترکیب شد؛ از آمادگی جسمانی گرفته تا استفاده از آمار مسابقات و حجم عظیم کاری که برای سازماندهی و گسترش فعالیت‌های والیبال در سراسر کشور انجام شد. این ساختار بازیکنانی را جذب کرد که به دلایل مختلف نتوانسته بودند در زمین به موفقیت برسند، اما در نهایت توانستند مکتب مربیگری‌ای را شکل دهند که امروز مورد تحسین و حتی حسادت دیگران قرار می‌گیرد؛ مکتبی موفق که نزدیک به 40 سال است در بالاترین سطح فعالیت می‌کند.
انتهای پیام/
