به گزارش پایگاه خبری خبرآنی، رابطه رومن آبراموویچ و ژوزه مورینیو در دهه 2000 یکی از قدرتمندترین همکاریهای فوتبال جهان بود. مالک روس چلسی با حمایت مالی گسترده و مورینیو با توانایی فنی و شخصیت خاص خود، این تیم را به یکی از قدرتهای اصلی فوتبال انگلیس تبدیل کردند. چلسی در دوران نخست حضور مورینیو تقریباً هر جام مهم داخلی را به دست آورد و به یکی از مدعیان جدی فوتبال اروپا تبدیل شد.
در آن مقطع به نظر میرسید این همکاری میتواند سالها ادامه پیدا کند و مورینیو برای چلسی به همان اندازه ماندگار شود که آرسن ونگر برای آرسنال یا سر الکس فرگوسن برای منچستریونایتد؛ اما واقعیت کاملاً متفاوت بود. همکاری آنها تنها حدود سه سال دوام آورد و در نهایت مجموعهای از اختلافها و دخالتها به جدایی مورینیو در سپتامبر 2007 منجر شد.
آبراموویچ به تدریج از نتایج چلسی رضایت کمتری داشت. تیم دیگر مانند فصلهای نخست تحت هدایت مورینیو سلطه مطلقی بر فوتبال انگلیس نداشت و مهمتر از همه، نتوانسته بود لیگ قهرمانان اروپا را فتح کند؛ جامی که مالک چلسی به شدت به دنبال آن بود.
از سوی دیگر، مورینیو نیز از افزایش دخالت آبراموویچ در امور فنی و نقلوانتقالات ناراضی بود. یکی از مهمترین اختلافها به جذب آندری شوچنکو مربوط میشد؛ مهاجمی که گفته میشد بدون موافقت کامل مورینیو به چلسی پیوست. در کنار این موضوع، ورود افراد نزدیک به مالک باشگاه به ساختار مدیریتی چلسی نیز بر تنشهای موجود افزود.
اما در میان تمام اختلافهای مورینیو و آبراموویچ، یک اتفاق عجیب بیش از همه در ذهن سرمربی پرتغالی باقی مانده است؛ ماجرایی که شاید بهتر از هر چیز دیگری نشان میدهد رابطه این دو نفر تا چه اندازه تغییر کرده بود.
مورینیو در مستند جدید نتفلیکس درباره دوران حرفهای خود، این اتفاق را روایت کرده است. به گفته او، یک روز پیتر کنیون، مدیر اجرایی وقت چلسی نزد او آمد اما برخلاف همیشه، ظاهراً برای مطرح کردن درخواست مالک باشگاه خودش هم کمی معذب بود.
مورینیو میگوید کنیون به او گفت: ژوزه، یک موضوعی هست... رئیس الان در ساردینیا است. آنجا قایقهای زیادی هستند و افرادی که روی این قایقها کار میکنند، مقابل آدمهای هتل، فوتبال بازی میکنند و دارند میبازند. میتوانی بروی آنجا و یک بازی را برای او ببری؟
این درخواست، برای مورینیو که در آن زمان یکی از بزرگترین مربیان جهان بود و مسئولیت آمادهسازی چلسی برای مسابقات مهم را بر عهده داشت، عجیب به نظر میرسید. او بدون تردید پاسخ منفی داد.
مورینیو در ادامه گفت: پاسخ دادم: نه، امروز تمرین داریم و باید برای بازی فردا آماده شویم. نمیتوانم بروم. او هم از این موضوع ناراحت شد.
همین پاسخ ساده، از نگاه مورینیو نشانهای از تغییر رابطه او با مالک چلسی بود. مربی پرتغالی احساس میکرد دیگر مانند سالهای نخست، اعتماد و احترام متقابل میان او و آبراموویچ وجود ندارد. در روایت مورینیو، این درخواست بیشتر از آنکه یک شوخی باشد، نمونهای از فاصله گرفتن مالک باشگاه از واقعیت روزمره فوتبال و مسئولیتهای سرمربی بود.
این ماجرا در شرایطی رخ داد که رابطه دو طرف پیش از آن نیز به شدت متشنج شده بود. مورینیو دیگر همان قدرت و آزادی عمل سالهای ابتدایی را احساس نمیکرد و اختلاف بر سر مسائل فنی، بازیکنان و ساختار مدیریتی باشگاه روزبهروز بیشتر میشد.
چند ماه بعد، این اختلافها سرانجام به پایان همکاری انجامید. پس از شروع نهچندان خوب چلسی در فصل 8-2007 و تساوی خانگی مقابل روزنبرگ در لیگ قهرمانان، مورینیو در 20 سپتامبر 2007 از هدایت تیم کنار رفت و باشگاه آن را «با توافق دو طرف» اعلام کرد. مورینیو در آن زمان موفقترین مربی تاریخ چلسی محسوب میشد و در سه فصل، شش جام برای باشگاه به دست آورده بود.
با این حال، پایان رابطه کاری آنها به معنای پایان کامل ارتباط مورینیو و چلسی نبود. شش سال بعد، این مربی پرتغالی برای دومین دوره به استمفوردبریج بازگشت و بار دیگر هدایت تیم را بر عهده گرفت اما خاطره درخواست عجیب آبراموویچ در ساردینیا همچنان یکی از روایتهای جالب از دوران پرتنش این دو شخصیت بزرگ فوتبال باقی مانده است؛ داستانی که شاید در ظاهر درباره یک بازی فوتبال دوستانه باشد اما در پس آن میتوان نشانههای شکافی را دید که در نهایت یکی از موفقترین همکاریهای فوتبال انگلیس را به پایان رساند.
انتهای پیام/
