به گزارش «لما ابوحلو» در چهارصدمین روز از بازداشت «فرح ابوعیاش»، سرویسخبری خبر آنی در شهر الخلیل در جنوب کرانه باختری، به سراغ «آیه الفقهاء»، آزاده فلسطینی رفتیم که اخیرا از بند اسارت صهیونیستها آزاد شده تا شاید از زبان او از آخرین وضعیت هم بندی وی که به جرم به تصویر کشیدن مصائب فلسطین در زندان دامون، 400 شب را به صبح رسانده، بشنویم.
.
«آیه الفقهاء» در همان ابتدای صحبتهایش زندان و بازداشت در سلول های اسرائیل را به «گورستان زندهها» تشبیه میکند.
او از چنین گورستانی خارج شد، تنش بار دیگر گرمای خورشید را حس کرد اما تمام فکر و ذکرش هنوز در پشت درهای زندان دامون و در کنار بسیاری دیگر از هم بندی های پیر و جوانش جا مانده است؛ زنانی که ایامی جانکاه از محرومیت و محدودیت را با یکدیگر سپری کردند، غذایی ناچیز را تناول کردند، با سختی و مشقت فراوان به امور درمانی آنها رسیدگی می شد.
این بانوی آزاده فلسطینی در تشریح دوره شش ماهه اسارتش در زندان مخوف دامون رژیم صهیونیستی میگوید: شش ماهی را که در دامون سپری کردم سختترین روزهای زندگیام بود. در تمام این مدت انواع محدودیتها را تحمل کردم، از محدودیت در غذا گرفته تا نحوه رفتار با اسرا. در میان زنان بازداشت شده از دختر جوان 17 ساله تا پیرزن 80 ساله را به چشم خود دیدم...در میان آنها افراد فارغالتحصیل دانشگاه، شاغل، خانهدار، مادر و پیرزن دیده می شدند. برای همه فقط درد و رنج بود و هیچ ملاحظهای نسبت به شرایط هیچ اسیری وجود نداشت.
آیه از حصار زندان دامون رها شد، نه فقط برای اینکه داستان خود را روایت کند، بلکه برای اینکه بهعنوان یک سفیر فرصتی پیدا کند تا برای نخستین بار جزئیاتی از آنچه همکار سرویسخبریمان، فرح ابوعیاش پشت میلههای زندان تجربه کرده بود را برای ما فاش کند.
او در تشریح مشاهداتش از روزهای پرغم و جانکاه فرح در بازداشتگاه دامون میگوید: وقتی می خواستم از زندان بیرون بیایم، فرح همچنان در زندان دامون بود. ما در سلول انفرادی بودیم، البته سلول انفرادی هم نبود، مثل سلول عذاب بود. من و فرح و همه کسانی که وارد آن سلول شدیم، هیچ گناهی نداشتیم و هیچ کاری نکرده بودیم. ما هم مثل بقیه دختران آن بند بودیم، اما به دلایلی کاملا نامعلوم، ما را به این سلول بردند که وضعیت بسیار بدی داشت و پر از رطوبت بود... جوشها و مشکلات پوستی بر بدن من و فرح ظاهر شد، اما چاره ای نداشتیم جز این که وضعیت را به همین شکل سپری کنیم.سلول خیلی مرطوب بود و نور خورشید هم به آنجا نمیرسید، فرح خیلی دلتنگ خانوادهاش و زندگی در کنار آنها بود. او واقعاً مظلوم است و هیچ کاری نکرده بود.
آنچه آیه درباره فرح گفت، تکاندهنده بود. جزئیاتی که پشت دیوارهای دامون از گوش همگان پنهان مانده بود تا اینکه سرانجام شهادت آیه، این بانوی آزاده فلسطینی راوی آن برای ما باشد.
او در تشریح مشکلات فرح در ایام اسارت میگوید: فرح از ترس بمبهای صوتی که هنگام یورش شبانه زندانبانان اسرائیلی به سمتشان در سلول پرتاب میکنند، عذاب میکشید. به همین دلیل دچار حمله عصبی میشد. به طور کلی وقتی که می فهمید قرار است یورشی به زندان زنان انجام شود یا صدای بمب بشنود، دچار تشنج میشد.
آیه در تشریح مشاهداتش از شکنجه سرویسخبری خبر آنی در زندانهای رژیم صهیونیستی میگوید: فرح در دوران بازداشت بارها مورد ضربوشتم قرار گرفت و هنگام یورشهای شبانه به سلولها هم ضرباتی به او وارد شد اما خدا را شکر آثار جراحات از بین رفت، اما آثار روانی آن همچنان باقی است.
فرح صرفا بهعنوان یک سرویسخبری وارد زندان شد و از زمان بازداشتش در اوت 2025، تعلیق پیدرپی جلسات محاکمه وی ادامه دارد، در حالی که سرنوشت پروندهاش همچنان از جلسهای به جلسهای دیگر به تعویق انداخته میشود.
«خالد صبارنه»، سرویسخبری فلسطینی در تشریح دلایل کارشکنی صهیونیستها در مسیر آزادی این سرویسخبری جوان فلسطینی میگوید: آنها میخواهند روایت و صدای فلسطین را برای همیشه سرکوب کنند، چون رژیم اشغالگر میخواهد در ساخت یک روایت صهیونیستی، تنها روایت خودش را عرضه کند. فرح اتهامش این بود که فقط به کار رسانهای مشغول بود و هیچ کار دیگری انجام نداده بود، اما رژیم اشغالگر حتی از سرویسخبریان هم انتقام میگیرد. رژیم اشغالگر کاری میکند که هر روزنامهنگاری بهای کارش را بپردازد و در این بین هم فرح نمونهای از یک سرویسخبری زن متعهد فلسطینی است که بهای آرمانش را میپردازد.
شهادت آیه از روزهای پرمحنت فرح ابوعیاش در زندان دامون پنجرهای را به دنیایی باز کرد که تا این زمان بسته مانده بود و بخشی از داستان فرح را که پیش از این به گوش ما نرسیده بود، برای همگان آشکار ساخت.
آیه، این آزاده فلسطینی زمان کوتاهی است که از زندان دامون آزاد شده است اما همکارمان فرح ابوعیاش و دیگر زنانشجاع فلسطینی همچنان پشت درهای این زندان در اسارت هستند، درهایی که به رویشان بسته شده اما امیدشان همچنان چشم انتظار روزی است که از زندانهای مخوف صهیونیستها آزاد و به آغوش خانواده خویش بازگردند
انتهای پیام/
