رنجنامه مادر شهید بوسنیایی خطاب به مادران شهدای میناب:
منیرا سوباشیچ رئیس انجمن مادران سربرنیتسا و از مادران قربانیان جنگ بوسنی، با ابراز همدردی به مادران ۱۶۸ کودک جانباخته میناب، با آنان ابراز همدردی کرد و نوشت: اشکهای ما یک زبان دارد و عشق مادر به فرزند را هیچ جنگی نمیتواند از بین ببرد.
به گزارش سرویس بین الملل خبرآنی از سارایوو؛ این نامه در مراسمی از سوی دکتر امجد جاودان از ایرانیان مقیم بوسنی و هرزگوین، قرائت و به نمایندگی به یکی از خانوادههای داغدار میناب تحویل داده شد.
منیرا سوباشیچ در ابتدای نامه خود خطاب به مادران میناب نوشته است: «بهعنوان مادری برای شما مینویسم که میداند هیچ واژهای آنقدر بزرگ نیست که بتواند درد مادری را که فرزندش کشته شده است، در خود جای دهد.»
وی با اشاره به تجربه شخصی خود از جنگ بوسنی و هرزگوین و از دست دادن فرزندش نوشت: مانند هر مادری آینده فرزند خود را با نخستین گامها و کلمات، رفتن به مدرسه، بزرگ شدن، آغوشها و شادیهای کوچک زندگی تصور میکرد، اما جنگ آنچه را که از همه گرانبهاتر بود، گرفت.
رئیس انجمن مادران سربرنیتسا سپس به رنج خانوادههای قربانیان جنگ بوسنی اشاره کرد و نوشت: در سربرنیتسا هزاران مادر پسران، دختران، فرزندان و تمام اعضای خانواده خود را از دست دادند. در سارایووی تحت محاصره نیز کودکان هنگامی که به مدرسه میرفتند، بازی میکردند و تلاش داشتند زندگی عادی کودکانه خود را داشته باشند، کشته شدند. نیمکتهایشان خالی ماند، اسباببازیهایشان خاموش شد و نامهایشان برای همیشه در حافظهها ثبت شد.
سوباشیچ در ادامه خطاب به خانوادههای میناب نوشت: «امروز وقتی درباره ۱۶۸ کودکی که در میناب کشته شدند میشنوم، دردی را احساس میکنم که مرز، زبان و فاصله نمیشناسد. یک مادر لازم نیست فرزند شما را بشناسد تا دردتان را احساس کند؛ کافی است مادر باشد.»
وی افزود: از سرزمینی که نسلکشی، محاصره و کشتار کودکان خود را تجربه کرده است، شما را در آغوش میگیرم. میدانم هیچ آغوشی نمیتواند پسران و دخترانتان را بازگرداند و هیچ کلمهای نمیتواند جای خالی باقیمانده در خانهها و قلبهایتان را پر کند؛ اما میخواهم بدانید که تنها نیستید.
رئیس انجمن مادران سربرنیتسا همچنین از خانوادههای میناب خواست نام و یاد فرزندان خود را زنده نگه دارند: درباره آنها سخن بگویید. نامهایشان را بر زبان بیاورید. بگذارید جهان بداند که آنها وجود داشتند، میخندیدند، رؤیا داشتند، درس میخواندند، عشق میورزیدند و آرزوهای کوچک کودکانه خود را داشتند. بگذارید نام آنها از کسانی که زندگیشان را گرفتند، قدرتمندتر باشد.
سوباشیچ با بیان اینکه مادرانی که فرزندان خود را از دست دادهاند، با وجود تفاوت در رنجهایشان، درد یکدیگر را میشناسند، نوشت: «اشکهای ما یک زبان دارد، سکوت ما یک معنا دارد و عشق ما به فرزندانی که از دست دادهایم با مرگ آنها پایان نمییابد.»
وی در پایان پیام خود از سارایوو و سربرنیتسا خطاب به مادران میناب نوشت: «فرزندان شما فراموش نشدهاند؛ درد شما ناشناخته نیست؛ اشکهایتان تنها نیست و عشق مادر به فرزند را هیچ جنگی نمیتواند از بین ببرد.»
این نامه با این جملات به پایان میرسد: «باشد که فرزندان ما در آرامش بیارامند و نامهایشان چراغ راه نسلهای آینده باشد؛ برای هر کودک، برای هر مادر، برای صلح.»
