کم شدن هفتگی قدرت آمریکا از منظر رسانه انگلیسی

   به گزارش سرویس بین الملل خبرآنی، از لندن، "استفن مارچ" (Stephen Marche)، تحلیل گر انگلیسی در کانادا، در تحلیلی در تارنمای ایندیپندنت نوشت:" ایالات متحده در بحران بدهی است، ارتش آن هر هفته تحقیر می‌شود و جمعیت آن تقریباً درباره هر موضوعی به شدت دچار اختلاف نظرند.

اگرچه آمریکا بسیار بزرگ تر، بسیار قوی‌تر و بسیار ثروتمندتر از کاناداست، مارک کارنی، نخست وزیر کانادا دریافته است که ایستادن در برابر ترامپ اکنون خطر کم تری نسبت به تسلیم شدن در برابر قلدری او دارد.

در این مرحله، هر کشوری در جهان باید اذعان کند که مارک کارنی کانادا تنها رهبر جهان است که می‌داند چگونه با دونالد ترامپ رفتار کند. جمعه گذشته، درست قبل از نیمه شب، او با قدرت زیادی آنچه را که می‌توان رَهنامه (دکترین) کارنی نامید، اعمال کرد. تنها پاسخ به جنون آمریکایی، رد قاطع و تلافی مستقیم است. برخورد با ترامپ مانند برخورد با هر قلدر دیگری است: توده‌های خود را بگیرید، پاسخ دهید، بروید.

استعاره‌ای که من برای تکرار فعلی ایالات متحده استفاده می‌کنم این است: مثل این است که پسرعموی مورد علاقه‌تان را ببینید که به مواد مخدر معتاد شده و با چاقویی به در خانه شما می‌آید و درخواست پول می‌کند. کانادا زودتر از بقیه به این موضوع پی برده است، اما بقیه دنیا در حال جبران آن‌اند. اگر سعی کنید منطقی فکر کنید، به جایی نخواهید رسید. اگر او را به خانه تان دعوت کنید، خانه به آتش کشیده خواهد شد. بهتر است از سر راهش کنار بروید. اما اگر لازم باشد حسابی کتکش بزنید، هیچ عواقب واقعی‌ای در پی نخواهد داشت. او احتمالاً حتی یادش هم نخواهد ماند.

مذاکرات بین طرف‌های آمریکایی و کانادایی از هم پاشید، زیرا در وهله نخست، واقعاً مذاکره نبودند. فهرست خواسته‌هایی که در ساعات پایانی مطرح شد شامل امتیازاتی بود که هیچ ربطی به تجارت ندارند.

دیروز، کانادا اقدامات متقابلی را اعلام کرد: ایالت‌های هدف، شامل ایالت‌های بنفشی‌اند که به ترامپ رأی دادند: اوهایو، پنسیلوانیا و میشیگان مورد اصابت قرار خواهند گرفت. بگذارید مردمی که این مرد را به جهان تحمیل کردند، متحمل رنج شوند.

جنگ تجاری به طور جدی آغاز شده است. اقتصاد آمریکا تقریباً ۱۲ برابر کانادا است. آن‌ها می‌توانند خیلی بیش‌تر از آنچه ما می‌توانیم به کانادایی‌ها آسیب بزنیم، به ما آسیب بزنند. این فقط یک واقعیت است؛ و با این حال، این جا در تورنتو، من فقط می‌توانم حال و هوا را آرام و مصمم توصیف کنم. آرام باشید و کارنی ادامه دهد.

چرا؟ خب، اول از همه، چاره‌ای نیست. خواسته‌های آمریکا آن قدر افراطی بود که کم‌تر به یک پیشنهاد برای تجارت شباهت داشت تا شرایط تسلیم. آمریکایی‌ها خواستار کنترل کامل بر توانایی کانادا در اعمال تعرفه بر سایر کشور‌ها بودند. سیاست تجاری ما متعلق به خودمان نخواهد بود. در واقع، ما یک مستعمره خواهیم بود. کارنی حتماً می‌دانست که سیاست‌های آن وضعیت، به سادگی غیرقابل دفاع است. اگر او توافق آمریکا را پذیرفته بود، دولتش در عرض یک هفته سقوط می‌کرد. طبق یک نظرسنجی، ۷۶ درصد از کانادایی‌ها از کنار رفتن کارنی حمایت می‌کنند. شک دارم بتوانید سه چهارم کانادایی‌ها را متقاعد کنید که بستنی شکلاتی دوست دارند. این تقریباً به اتفاق آرا نزدیک است.

اما این نکته هم وجود دارد: در یک نقطه خاص، باید از خود بپرسید که اگر آمریکا به شما پشت کند، اوضاع چقدر بد خواهد شد؛ و این جاست که جالب می‌شود. برای پادکست " دستکش‌ها را بردارید" که به بررسی چگونگی حفظ حاکمیت کانادا می‌پردازد، با کارشناسان برجسته تجارت در مورد میزان خسارتی که ایالات متحده می‌تواند به ما وارد کند، مصاحبه کردم. با اعمال تعرفه ۲۵ درصدی بر محصولات کانادایی (طرح فعلی آمریکا به ۲۰ میلیارد دلار کالا محدود شده است)، رشد بالقوه تولید ناخالص داخلی کانادا طی یک دهه بین ۱.۸ تا ۲.۴ درصد کاهش می‌یابد. مردم شغل خود را از دست می‌دهند. کانادا آسیب خواهد دید. اما این دقیقاً عددی نیست که ما را از پا درآورد. ایالات متحده به هیچ وجه نظم یا ظرفیت یا همبستگی لازم برای پاسخ با هر نوع اراده سازمان‌یافته برای تلافی را ندارد. آمریکا دیگر آن قدر‌ها هم قدرتمند نیست و قدرت آن هر هفته کاهش می‌یابد. اگر امنیت ملی شما مبتنی بر ارتش ایالات متحده باشد، آسیب‌پذیرید. نیرو‌های آن‌ها نمی‌توانند کسی را شکست دهند. تدارکات آن‌ها ضعیف است. اگر واقعاً به آن‌ها نیاز داشته باشید، آن‌ها آن جا نخواهند بود. یک ضرب‌المثل قدیمی تکزاسی وجود دارد که واقعیت فعلی آمریکا را توصیف می‌کند: همه کلاه و هیچ گاو. تنها کاری که آن‌ها واقعاً می‌دانند چگونه انجام دهند، خودنمایی است.

یک محاسبه ساده‌تر هم وجود دارد. اتحادیه اروپا سعی کرد ترامپ را آرام کند. بریتانیا سعی کرد ترامپ را آرام کند. کشور‌های خاورمیانه سعی کردند ترامپ را آرام کنند. این برای آن‌ها چگونه جواب داد؟ در همین حال، کشور‌های آشکارا سرکش مانند چین؟ رژیم ایران؟ هرگز بهتر از این نبوده است. منافع ملی هر کشوری این است که آمریکا را به عنوان دشمن داشته باشد تا دوست.

ایالات متحده به هیچ وجه نظم یا ظرفیت یا همبستگی لازم برای پاسخ با هر نوع اراده سازمان‌یافته برای تلافی را ندارد. این در بحبوحه یک بحران بدهی است که قدرت وام گیری را فلج خواهد کرد

"کارنی" رویکردی استراتژیک دارد. او هنوز از سلاح‌های بزرگ، مانند مالیات بر صادرات انرژی کانادا که ایالت‌های شمالی را تغذیه می‌کند، یا فروش پتاس کانادا به چین، استفاده نکرده است. در این میان، ما منتظریم. کارنی اخیراً به خبرنگاران گفت: " وقتی آمریکایی‌ها ابتدا با نگرش درست نسبت به صنایع ما و یک همکاری واقعی به میز مذاکره بروند، البته که ما هم به میز مذاکره خواهیم آمد. اما این نگرش در میز مذاکره که کانادا زیرمجموعه ایالات متحده است... این چیزی نیست که ما بپذیریم. "

این درسی است که بقیه جهان باید درباره ترامپ بیاموزند: چیزی را که نمی‌توانید بپذیرید، نپذیرید. خورشید فردا طلوع خواهد کرد".