گروه تفسیر جنگ خبرآنی: راهبرد اصلی آمریکا در برابر ایران، دستکم در سطح اعلامی، این است که بدون ورود به یک جنگ پرهزینه، از طریق تهدید معتبر و نمایش قدرت، ایران را به عقبنشینی در پروندههایی مانند تنگه هرمز و مسئله هستهای وادار کند. پیامهای تهدیدآمیز ترامپ نیز دقیقاً در همین چارچوب معنا پیدا میکند: واشنگتن میخواهد این تصور را ایجاد کند که در صورت عدم امتیازدهی ایران، توان و اراده لازم برای تشدید نظامی را دارد.
اما انتشار گسترده گزارشهایی درباره کمبود موشکهای پدافندی، کاهش ذخایر و مشکلات لجستیکی ارتش آمریکا، با این راهبرد در تعارض قرار میگیرد؛ زیرا «اعتبار تهدید» آمریکا را تضعیف میکند. این مسئله فقط بعد نظامی ندارد؛ بخشی از فشار آمریکا بر ایران، فشار روانی و اجتماعی است. اگر افکار عمومی ایران به این جمعبندی برسد که آمریکا در حوزه پدافند یا استمرار عملیات نظامی با محدودیت جدی مواجه است، طبیعتاً قدرت اثرگذاری تهدیدهای واشنگتن کاهش مییابد.
ممکن است بخشی از روایت «کمبود مهمات» نیز ناشی از منافع صنایع نظامی آمریکا باشد. شرکتهای دفاعی از این طریق میتوانند استدلال کنند که مشکل، ضعف فناوری نیست، بلکه کمبود ظرفیت تولید است و در نتیجه بودجه و سفارش بیشتری مطالبه کنند.
.
این روایت برای آمریکا حتی مطلوبتر از پذیرش ضعف فناوری است؛ زیرا اگر واشنگتن اذعان کند که موشکهای ایرانی، بهویژه نمونههای مانورپذیر و پرسرعت، اساساً از توان سامانههای پدافندی آمریکا عبور میکنند، مسئله دیگر با افزایش تولید موشک حل نمیشود؛ بلکه اعتبار تکنولوژیک و بازدارندگی نظامی آمریکا زیر سؤال خواهد رفت.
انتهای پیام/؛
